De Palestijnen spreken terecht van opzettelijke provocatie.

De bouw aan de Apartheidsmuur gaat onverminderd verder. De Palestijnen stellen dat hij nog diepere insnijdingen zal maken in de West Bank, in het bijzonder in het gebied ten Noorden van Hebron en ten Zuiden van Bethlehem. Palestijnse boeren gaan dus nog meer grond verliezen en het ziet er naar uit dat hele dorpen zo omsingeld zullen worden dat hun bewoners alleen maar door een door het Israelische leger bewaakte poort, die slechts enkele uren per dag geopend is, hun grond kunnen bereiken of verder aan hun isolering ontsnappen.

Van de beloofde vrijlating van Palestijnse gevangenen is tot dusver slechts weinig gekomen. Volgens de Palestijnen hadden de tot nu toe vrijgelatenen in ieder geval hun tijd al bijna uitgediend. Anderen weer zaten alleen maar vast voor tamelijk geringe vergrijpen.

Israel heeft aangekondigd dat het nog eens 3,500 woningen wenst te bouwen tussen Ma’ale Adumim en Jeruzalem waardoor de Palestijnse bewoners van Oost-Jeruzalem verder omsingeld en geisoleerd zullen worden.

De Palestijnen die onroerend goed bezitten in Oost-Jeruzalem, maar het ongeluk hebben zelf net buiten de route van de Apartheidsmuur te wonen, zijn geclassificeerd als ‘absente eigenaren’ (zelfs al wonen ze maar op geringe afstand van hun eigendom) en verliezen zo hun bezit zonder er een cent schadevergoeding voor te krijgen.

Het is duidelijk dat Sharon geen enkele interesse heeft in het vredesproces. Hij heeft immers intussen, al weer zonder vrijwel enig kritisch commentaar van de politieke buitenwacht, zijn eisen verzwaard wat betreft het hervatten van onderhandelingen. Nu moet niet alleen elke vorm van verzet van de zijde van de Palestijnen (in Israeli-lingo ‘terreur’ genoemd) verdwijnen, Hamas en de ‘jihad’ groepen moeten ook volledig ontwapend worden. Met deze onmogelijke eis als excuus wacht hij nu cynisch af totdat Israelische provocatie de Palestijnen weer tot wanhopig verzet drijft die verdere Israelische onderdrukking en landdiefstal voor ‘het oog van de wereld’, dat in dit geval zo slecht functionerende orgaan, zal rechtvaardigen.

In hun briefwisseling van 4 April van vorig jaar verzekerden Bush en Sharon elkaar wederzijds vroom dat de Apartheidsmuur geen definitieve grens zal vormen tussen Israelisch en Palestijns gebied. Over die grens zou in nadere onderhandelingen beslist moeten worden. Als die er ooit komen kunnen de VS en Israel, weer even vroom, beweren dat de nieuwe’realiteiten op de grond’ nu de bestendiging van de door de Muur getrokken grens noodzakelijk maken. Bush’s verraad aan Resolutie 242 van de Veiligheidsraad, waaraan hij in die brief van vorig jaar alleen maar lippendienst bewees, werd immers zo eerder gerechtvaardigd.

Is er enige hoop dat Sharon zich misrekend heeft? Ik denk hier aan een eerdere voorspelling van Avneri. Een paar jaar terug opperde hij de mogelijkheid dat een mislukking van de Amerikaanse politiek in het Midden Oosten wel eens zou kunnen leiden tot een drastisch verlies aan invloed van de Amerikaanse pro-Israel lobby. Mocht dat gebeuren dan zou wel eens kunnen blijken dat alleen de betreffende aannemers rijker zijn geworden aan die Muur.

Een andere kleine mogelijkheid is dat de huidige vijandigheid tussen Sharon en de ‘settlers’beweging dusdanige vormen aannneemt dat de premier’s langjarige enthousiasme voor die beweging, en daarmee voor die zgn. ‘feiten op de grond’ die een obstakel blijven vormen voor onderhandelingen, een flinke deuk oploopt.

De Palestijnen doen er goed aan in geen van deze mogelijkheden veel vertrouwen te stellen. Tot dusver is voor hen vrijwel elke verandering er een van kwaad tot erger geweest.