Ik heb het er hier trouwens ook al eens over gehad, ik gaf me op voor zo’n clubje, dat was toen nog openlijk via een website. Kreeg je dagelijks te horen wie je moest bestoken en met wat. Dus je hebt gelijk, het is niet nieuw, het gaat nu alleen een tandje harder, vooral omdat ze niet tevreden waren met de pr na Libanon.

“Maar de pro-Israelische brievenschrijfclub take-a-pen.org dacht daar anders over. Zij houdt alle media in de gaten en spoort leden aan tot ‘woedende brieven’. Dat ging zo: …”

Volgt een voorbeeld van hoe je, zogezegd in je eigen woorden, een ‘woedende brief’ kunt schrijven aan de kranten, aan de hand van voorgeprogrammeerde thema’s en voorbeeldzinnen.

Take a pen bestaat nog steeds en is te vinden op:
http://www.takeapen.org

——–

Via de in de reacties genoemde pagina van de Guardian zag ik dat Michael B. Oren nu definitief het land der wetenschap heeft verlaten en bovenop een tank is gaan zitten. Jammer. Weer een serieus te nemen historicus minder.

——–

Vorige week was ik met een clubje van SP Amsterdam centrum in Berlijn. Ik zapte op een avond langs de zenders en viel bij de NDR pardoes in een documentaire UIT Gaza, niet OVER Gaza. Het bleek dat de ARD een palestijnse televisieploeg in Gaza had, gewapend met grote camera’s (en met ARD-shirtjes). Zo zagen we directe beelden uit Gaza stad zelf, beelden die je op dat moment verder nergens in Europa kon vinden. Incl. neerkomende bommen.

Veel ravage. En de vraag van families: “Waar moeten we heen? Waar is het veilig?” Maar men kon nergens heen. Want het was nergens veilig.

Daarna kregen we beelden “van de andere kant”, dwz. uit Israel. Getoond werd het heuveltje bij de grens, waar drie weken lang westerse journalisten op hebben gestaan om te berichten OVER Gaza. Men kon immers niet berichten VANUIT Gaza, omdat men er niet IN mocht. Journalist 1 t/m 300: “Ik sta hier bij de grens met Gaza en achter mij … enz.”

Dat heuveltje werd onder journalisten The Hill of Shame genoemd. Omdat men zich rot schaamde over de waardeloze berichtgeving die men vanaf dat heuveltje de wereld inzond. Is dat begrip “The Hill of Shame” ook in Nederland doorgedrongen?

http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2009/jan/09/israel-foreign-ministry-media

Dit kreeg ik net van iemand toegestuurd, het gaat ook over hetgeen jij schreef met betrekking tot hasbara.

groet,
Gina

Een ander punt, ook los van Chris, is dat ik zo vaak merk dat de aanhangers van paradigma twee, “waar er twee strijden hebben er twee schuld’, en ‘ze moeten het samen oplossen’ wel veel vriendelijker klinken, en zichzelf vaak reuze genuanceerd vinden, maar als het er op aankomt ook niet minder dogmatisch zijn dan die van één. Het is in het beste geval een comfortabele manier om uiting te geven aan je betrokkenheid zonder oncomfortabel stelling te hoeven nemen, en in het niet zo beste geval een poging om de aandacht af te leiden. Zoals het zogenaamde vredesproces, en al die gesprekken over hoe de gesprekken over de gesprekken gevoerd moeten gaan worden niets anders bleken te zijn dan een rookgordijn waarachter Israel de tijd kreeg om de bezetting verder uit te breiden. Ja, ik schat het ook in op hasbara.